روانشناسی کریم

نوشته شده توسط
بهمن 22, 1395
162 بازدید
0 نظر

سید مهدی واعظ موسوی

ﻟَﻘَﺪْ ﻛَﺮَّﻣﻨﺎ ﺑَﻨِﻰ ﺁﺩَمَ
ﻣﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺩم ﺭﺍ ﻛﺮﺍﻣﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪﻳﻢ.
(سوره ﺍﺳﺮﺍء – آیه 70)

ﻛﺮﻳﻢ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻛﺮﺍﻣﺖ ﺑﻪ معنای ارجمند، گرامی و ﻣﻔﻴﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﺏ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﺪ کسی ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻛﻨﺪ، ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ: ﻟﺎ ﻛﺮﺍﻣﺔَ ﻓﻴﻪ.
کریم یعنی با شخصیت، اصیل، شریف.
کرامت یعنی ارزشمندی، بزرگ منشی و آبروداری.
کریم، کسی است که برخوردار از عزت نفس بالاست.
کرامت دور شدن از هر پستی و فرومایگی است.
کریم، بدون چشمداشت می بخشد و بلا عوض سود رساند؛ پس آن که به خاطر جلب سود یا رهایی از سرزنش دیگران می بخشد کریم نیست.
کریم، یعنی بزرگوار و نیکوکار.
کریم، جوانمرد و با مروت است.
کریم، از عار و ننگ می پرهیزد.
کریم، از گناه در می گذرد.
کریم، بخشاینده، بخشنده و سخی است.
کریم، رحیم، آمرزنده، جواد و کثیرالنفع است.
کریم، نیکوترین هر کسی و یا چیزی است.
کریم، بلند همت و با جلال و جبروت است.
کریم، مهربان و خیرخواه است.
کریم، نیک اندیش و نیک نهاد است.
کریم، سلیم النفس و با ملاطفت است.
کریم، نیکو خصال و نیک خصلت است.
کریم الطرفین یعنی کسی که هم از طرف پدر و هم از طرف مادر اصیل است.
کریم النفس یعنی نیک نفس که نفسی کریم و طبع و نهادی بزرگوار دارد.
چهار تیپ شخصیتی:
در سخنی از پیامبر کریم چهار تیپ شخصیتی روایت شده است:
۱. سَخِیّ: آنکه مى خورد و مى خوراند!
۲. کریم: آنکه نمى خورد ولى مى خوراند!
۳. بخیل: آنکه مى خورد و نمى خوراند!
۴. لئیم: آنکه نمى خورد و نمى خوراند!

1. آنچه از دیگران می داند نادیده بگیرد:
مِن أشرَفِ أعمالِ الکَریمِ غَفلَتُهُ عمّا یَعلَمُ.

2. از برتری های معنویش خوشحال است، در حالی که انسان پَست به دارایی اش می نازد:
إنّ الکریمَ یَبتَهِجُ بفَضلِهِ و اللَّئیمَ یَفتَخِرُ بمُلکِهِ.

3. از خداوند پیش مردم شکایت نمی کند:
لا تَشکُوَنَّ اللَّهَ إلَی الخَلقِ تَکُنْ أکرَمَ الناسِ.

4. از زاد و توشه اش به همسفرش کریمانه می بخشد:
قالَ لقمانُ لابنِهِ: إذا سافَرتَ مَع قَومٍ … کُن کَریماً علی زادِکَ بَینَهُم.
5. از فرومایه انتظاری ندارد:
ثَلاثَهٌ لا یَنتَصِفونَ مِن ثَلاثَهٍ أبَداً: العاقِلُ مِن الأحمَقِ، و البَرُّ مِن الفاجِرِ، و الکَریمُ مِن اللَّئیمِ.

6. بخشندگی شیوه ی اوست:
سُنَّهُ الکِرامِ الجُودُ.

7. بدی را با نیکی پاسخ دهد:
مَن لم یُجازِ الإساءَهَ بالإحسانِ فلیسَ مِن الکِرامِ.

8. برای بدگویانش هدیه می فرستد:
وَ کانَ الکاظم سَخیّاً کَریماً، وَ کانَ یَبلُغُهُ عَنِ الرَّجلِ أنَّهُ یُؤذیهِ فَیَبعَثُ إلَیهِ بِصُرَّهٍ فیها ألفَ دینارٍ.

9. به پدر و مادرش پرخاش نمی کند و شایسته سخن می گوید:
قُلْ لَهُمَا قَوْلاً کَرِیماً

10. به پیمان ها وفادار است:
مِن الکَرَمِ الوَفاءُ بالذِّمَمِ.

11. به سوی نیکوکاری و احسان شتاب دارد:
لِلکِرامِ فَضیلَهُ المُبادَرَهِ إلی فِعلِ المَعروفِ و إسداءِ الصَّنائعِ.
12. پرهیزگار است:
لا کَرَمَ کالتَّقوی.

13. پیش از درخواست لطف کند:
الإعطاءُ قَبلَ السُّؤالِ.

14. ثروت خود را درست خرج کند:
الکریمُ الذی یُنفِقُ مالَهُ فی حَقٍّ.

15. صورتش را از خواری آتش دور نگه می دارد:
الکریمُ مَن أکرَمَ عَن ذُلِّ النارِ وَجهَهُ.

16. جامه ننگ نپوشد:
لیسَ مِن شِیَمِ الکَریمِ ادِّراعُ العارِ.

17. خشم خود را فرو خورد:
کَظمُ الغَیظِ.

18. خواهش های نفسانیش در نظر او خوار است:
مَن کَرُمَت علَیهِ نفسُهُ هانَت علَیهِ شَهوَتُهُ.

19. خود را به غفلت زند و به ظاهر فریب خورد:
الکریمُ یَتَغافَلُ و یَنخَدِعُ.

20. خوشخو است:
ثلاثهٌ تَدُلُّ علی کَرَمِ المَرءِ : حُسنُ الخُلُقِ.

21. خیرخواه و یکرنگ است، در حالی که فرومایگان فریب کارند:
النَّصیحَهُ مِن أخلاقِ الکِرامِ، الغِشُّ مِن أخلاقِ اللِّئامِ.

22. داوطلبانه نیکوکاری کند:
أمّا الکَرَمُ فالتَّبرُّعُ بالمَعروفِ.

23. در عفو و گذشت شتاب کند، در حالی که انسان پَست در انتقام گیری شتاب کند:
المُبادَرَهُ إلَی العَفوِ مِن أخلاقِ الکِرامِ، المُبادَرَهُ إلَی الانتِقامِ مِن شِیَمِ اللِّئامِ.

24. دروغگو و خائن نیست:
الکِذبُ و الخِیانَهُ لَیسا مِن أخلاقِ الکِرامِ.

25. دیده فرو گیرد:
غَضُّ الطَّرْفِ.

26. دین دار است:
کَرَمُ الرجُلِ دِینُهُ.

27. عفو و گذشت اصلاحش کند، نه این که پُرروتر شود:
العَفوُ یُفسِدُ مِنَ اللَّئیمِ بِقَدرِ إصلاحِهِ مِنَ الکَریمِ.

28. کیفرش نیکوتر از گذشت فرومایه است:
عُقوبَهُ الکِرامِ أحسَنُ مِن عَفوِ اللِّئامِ.

29. کینه ورز نیست:
لا یَکونُ الکریمُ حَقودا.

30. نیکوکاری خود را نمی شمرد:
مَن عَدَّدَ نِعَمَهُ مَحَقَ کَرَمَهُ.

31. هر گاه قدرت یابد می بخشد:
… لأِنَّ الکَریمَ إذا قَدَرَ عَفا.

32. هر گاه وعده دهد وفا کند ، اما هر گاه تهدید کند درگذرد:
الکریمُ إذا وَعَدَ وَفی، و إذا تَوَعَّدَ عَفا.

33. هرگز دشنام ندهد:
ما أفحَشَ کریمٌ قَطُّ.

34. اگر کریم نیستیم با واداشتن خود به بزرگواری یک قدم به کرامت نزدیک تر شویم:
نِعمَ الخُلقُ التَّکرُّمُ.

برچسب:

درباره نویسنده

سید مهدی واعظ موسوی، سردبیر و صاحب امتیاز ماهنامه خانواده خوشبخت

در مورد این مطلب نظر دهید